در گذر از ميان روزگار و در سپري کردن روزمرگي، روزهايي هست که مثل تابلوي ايست براي آدم مي مانند. وقتي به تابلوي ايست مي رسي توقف مي کني. نفسي تازه مي کني. کوله هايت را زمين مي گذاري. آذوقه ات را و آب و نانت را و توشه ات را مي گردي. چيزي براي ادامه راه اگر کم داشتي تهيه مي کني. چيزي کم بود مي خري و در کوله ات و در کنار بقيه توشه ات مي گذاري.

در عمر روزهايي هست که مثل تابلوي ايست مي مانند. مثل روز تولد.

امروز چندمين سيصدو شصت و شش روزي است که زمين به طواف خورشيد رفته و من نيز سوارش بودم؟ و در اين گردش چه به تور من افتاده و در چه تورهايي افتاده ام؟ به راه نجات و رشد و تعالي نزديک تر شده ام يا نه، اشتباهي رفته و از آن دورتر افتاده ام؟

امروز، روز تابلوي ايست،‌است. ايستاده ام. خودم را بررسي مي کنم. توشه ام را وارسي مي کنم. چه چيز دارم؟ چه چيز دارم تا پيش آفتاب شرمنده نباشم؟ چه چيز دارم تا پيش مهتاب شرمنده نباشم؟

چه چيز بايد کنار اين توشه هايم بگذارم تا گردش روز و شب بيهوده نباشد؟

در نگاه به آناني که مسير را راه رفته اند مي فهمم که هنوز کوله ام جاي خالي دارد. آن را از بهترين ها پر خواهم کرد. بهترين ها را برخواهم گزيد. جاي بار دادن به زشتي ها در کوله ام نيست.

پيشنهاد شما چيست؟